بوسه ي باران

X

بوسه ي باران


	درباره وبلاگ خود را میان جنگلی موحش و سردناک می بینم تنها صدایی که می شنوم "هوم"جغدان شب زنده دار است تنها روشنی نور چشمانم است همین جنگلی که درختان با همه ی بی برگیشان مغرورند و سروان با همه ی پربرگی و انبوه بودنشان متواضعند من گمشده ی همین جنگلم منوی اصلی صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو مطالب عناوین مطالب وبلاگ آرشیو مطالب شهریور 1387 بهمن 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 آرشيو آرشیو موضوعی بوسه ي باران(ادبي) پیوندها همين تمام سکوت من کلبه ی عشق کاش می شد با تو بودن را نوشت آتش عشق ماه و آفتاب تابان ستاره ي درخشان من....تنهایی...تاریکی وب سايت شعر نو آوای سکوت اشعار فروغ RSS Powered By BLOGFA.COM


	دعای ساقی گفتم ساقی جان می دانی آسمان سقف من و توست می دانی اوست که می بارد و اوست که طلوع می کند و اوست که می غرد ساقی جان می دانی تنها آسمان چتر من و توست می دانی تنها آسمان چشمه ی آرزوهای ماست و تنها تو... آری تو.... ساقی آرزوهایم می دانم...... آری ساقی ...... می دانم هنوز گستاخم و هم بیمار باز هم تو را می خوانم کجایی تا بر کنم جانم...... جان تلخم برای تو تنهایم مکن ........ تنهایم مگذار که بی تو فقیرم ....... تنها آسمان چشمه ی آرزو های ماست و تنها تو ..... آری تو ..... ساقی آرزوهایم پس از تو ..... آری از تو آرزوهایم را می خواهم دعایم کن ....... از آسمان آرزویم را بستان از آسمان آرزویم را بستان و سوی جان تلخ و تشنه ام بینداز که آرزویم هم شیرین و هم گواراست. پروردگارا به من آرامشی ده تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم ودلیری ده تا تغییر دهم آنچه را که می توانم وبینشی ده تا تفاوت این دو را درک کنم مرا فهم ده که متوقع نباشم دنیا و آخرت مطابق میل من رفتار کنند الهی آمین همیشه تو زندگیم لحظه ی خداحافظی رو دوست داشتم چون اگه تو چنین لحظه ای سیری تو دل آدما بکنیم تو دل عده ایشون حس غریبیه یه عده ایشون شور و هیجان خاصیه و تو دل بعضی هاشون هم ........ بغض. خلاصه به تنها لحظه ای که میشه اعتماد کرد و تو دل هیچ کی کینه و کدورت نیست لحظه ی خداحافظیه ای باران ..... ای فرستاده ی آسمان ....... بوسه هایت را از ما دریغ مکن خدانگه دار \|+\| نوشته شده توسط .... در پنجشنبه بیست و هشتم شهریور 1387 \|


	گریه ی عاشق دیشب گنجشککی در آغوشم گریست از دوری روی ساقی خویش نالید چشمانش به رنگ آبی کبود می بارید صورتش در پس اشکان آسمانی لرزید آخر گنجشکک من از روی چه کسی لرزید؟ می گفت روزی پاییزی از پنجره ی لانه ی گرم و صمیمی باد برگ های خشکیده را مستانه می رقصاند آفتاب زیر نوازش ابرها می خندید آسمان در انتظار لرزش دل نغمه ها می خواند ناگهان کبوتر بچه ای در شوق آسمان به رنگ آسمان روی زمین نشست گفتم:گنجشککم برگ های خشکیده همه از دل تو رقصیدند آسمان از عشق تو نغمه ها خواند آفتاب از قلب باوفایت خندید نفس تو بوی تربت آسمان است اشک هایت همه از مستی دل تنگ توست شبنم هایت آغاز روح بی پایان است \|+\| نوشته شده توسط .... در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386 \|


	باغ بی گل با عرض سلام خدمت همه ی دوستان نمی دونم گفتن این شعر و گذاشتنش تو بلاگ بهونه ای مثل روز دانشجو رو می خواد یا نه به هر حال روز دانشجو رو به همه ی دانشجویان عزیز و آینده ساز فردا تبریک می گم اینم هدیه ی من بود به همه ی اونایی که تنها جرمشون داد خواهی و دفاع از حقوق خودشون بوده نه بیشتر کوی و کوچه های پر زندان این شهر شلوغ آکنده از باغ گل هایی است بی هیچ گونه بلوغ هر بار می دمد نوازش باد با همه ی ناز تا غنچه دهد گل هاي پژمرده ي این باغ باز هر سال گلي مي رويد در اين باغ با همه سرور تا شكوفا گردد گل اين باغ با همه شرور هر صبح مي نمايد آفتاب با هزار نور اميد تا به بهار رسد خزان اين باغ نااميد باغبان بي توجه به ضجه هاي آسمان و خاك پرپر مي كنند گلبرگ هاي گل اين باغ را پاك افسوس كه هر بار باغبان آواز گنجشك را شنيد ستاره ي‌ آزادي گنجشك را به زنجير كشيد در پشت ميله هاي زندان اين شهر پليد گل هايي است كه مي گويند دست باغبان را خليد آن روزها كه گنجشك پر ميزد و مي خواند كجا رفت آن گل كه قاصدكي شد و پر زد به كجا رفت افسوس كه آن كبوتر بچه ها دل سوخته رفتند افسوس آن همه رخ بي نقابان بي ريا رفتند باغ همنام كبوتر بچه ها بي طوطياست راه همنام كبوتر بچه ها بي انتهاست راوي شعر مي دانست باغبان لج باز است مايه ي شعر چنين زندان و شكنجه باز است راوي شعر مي دانست اين شعر ضجه اي بيش نيست حال خود بگوييد معني اين همه ضجه ها چيست معني شعر ارضاي دل كبوتر بچه هاست معني شعر مرهم دل داده و دل سوخته هاست خدمتتون عرض کنم که بنده وابسته به هیچ تشکل و انجمن سیاسی دانشجویی نیستم و صرفا این شعر رو به عنوان مرهمی برا دل خودم و همه ی دانشجوهای دربند اعم از سیاسی و غیر سیاسی گفتم. \|+\| نوشته شده توسط .... در چهارشنبه چهاردهم آذر 1386 \|


	صدای باران امروز کلبه ی من به رنگ پاییز است برگ هایش همه خشکیده و تر می چرخند از سر باد و مه تر حوضچه اش آب کثیف و لجن مرداب است باغچه اش کلبه ی بی ریحان است دلبر تنهاییم زیر همین باغچه پنهان است آسمان عاشقانه می خواند عطر باران کلبه را مست می کند چفت در مژده ی معشوقه ی ساقی است چادر پرده شده ات در پس باران خیس است همه ی کلبه چراغانی است از سر صبح همه جا مهمانی است مادرم اسفند می سوزاند جانماز مادرم روی ایوان خانه زیر باران خیس است بعد از آن کلبه ی طواف خدا ساقی دست در آغوش مادرم ی خشکد مادرم صورتش سفید و نورانی است عطرش یادگار عرش آسمانی است ساقی من چادرش براق و خیس است عطرش نفس باران عشق است گنجشک ساز صدایت را می تپاند ستاره ها بیدارند پنجره ی شب رو به غبار تو باز است تر شده چشمان شبرنگ آسمان ماه آسمان نور می افشاند آسمان عاشقانه می نوازد جیرجیرک آرشه ی شب را می کشد نور آسمان طالع مهمانان خداست من هنوز کودک گهواره ی تنهاییم داستان شبم را ساقی می خواند ساقی من عصا در دست دور سرم می چرخد امشب آسمان را نور باران است آخر امشب عرش شهر عشق بازان است دلم برای ساقی پر می کشد دور آسمان می چرخم پروانه های آسمان همه در طواف شمع خویش می سوزند پروانگان می گویند: ساقی شهر من امشب شب توست مردی از جنس خدا نیمه ی توست راه خیابان خیس و خالی است آخر تنها کوچه پس کوچه های کلبه ی پاییز به رنگ تنهاییست 21/08/1386 \|+\| نوشته شده توسط .... در شنبه بیست و ششم آبان 1386 \|


	گمشده ی من(از زبان یک کودک) یک شب وقتی رو مائده ی سبز خدا دراز کشیده بودم و داشتم آسمونو می شمردم ۳ تا ستاره برا خودم انتخاب کردم وقتی به شب نگاه می کردم اون سه تا ستاره رو کنار ماه می دیدم اما الان که می بینم هر سه تاشونو گم کردم وقتی برا عده ای تعریف کردم گفتن همه ی ما یه گمشده ای تو زندگیمون داریم که همه ی تلاشمون برا اینه که به اون گمشدهه برسیم آخه چرا باید گمش کنیم که حالا تموم عمرمون رو صرف پیدا کرندش کنیم یادمه وقتی اولین بار ساقی آرزوها رو دیدم : در ظلمات آسمان ساقی آرزوهارا دید صورتی نورانی چادری سفید چشمانی معصومانه لبانی خندان گونه هایی شفاف وقتی ازم گمشدم رو خواست بهش گفتم گمشده ی من تویی با هر چی که داری: وجودت را می خواهم صورتت چادرت چشمانت لبانت گونه هایت خنده ات طینتت زینتت نمی دونم چرا اینو خواستم آخه ساقی گمشدش رو پیدا کرده بود : زینت من در دست توست طینت من طینت توست خنده ی من برای توست گونه هایم گمشده ی توست چشمان من از دست رفته ی توست چادر من در نفس توست لبان من لبان توست لبان تو در دست توست آهان فهمیدم منظورش از گمشده چی بود گمشده ی من تو گونه(قلب) ساقیه اگه قلب منم مثل قلب ساقی شفاف بود می فهمیدم گمشدم کیه اما چه جوری می شه به گمشدم برسم : ساقی آرزوها این بار نردبانی برافراشت نردبانی بلند تر از بلندای حایل ساقی و راوی مبدا این نردبان راوی بود مقصد این نردبان........ منظور ساقی از مقصد نردبون چی بود یعنی گمشده ی من رو نمی شه تو چند جمله خلاصه کرد یا نه آخر این نردبون نا متناهیه که نمیشه تو این دنیا بهش رسید اگه قطعه ی گمشده ی من تو این دنیاست چرا تا حالا هر قطعه ای رو به خودم زدم بهم نخورده راستی اگه قطعه ی گمشده ی ما تو این دنیا بود چی می شد ؟ یعنی همه ی ما یه بالاخره روزی به این قطعه ی گمشده می رسیدیم اما بعدش چی می شد برا چی زندگی می کردیم ما که دیگه قطعه ی گمشدمون رو پیدا کرده بودیم دیگه نه این وبلاگ بود که من براتون این نوشته های ............ رو بنویسم نه ساقی بود که به خاطر پیدا کردن گمشدش آسمونی باشه و من جلوش زانو بزنم و نه شما بودین که ............... زندگی را می خواهم برای عبور عبور از راهی باریک آسمانی تاریک درختانی مغرور با همه ی بی برگیشان من سوار بر مرکب زندگی سرم آرمیده به همان شیشه همان شیشه که درختان با همه ی بی برگیشان صورتشان را به رخ خاک می کشانند ای آسمان بی آبیت را ای زمان بی تابیت را به قیمت صورت از دست رفته ام گونه ی گمشده ام و چادر نفسانیم می خواهم امروز (سه شنبه ۸ آبان) دارم می رم پیش یکی از اونایی که الان گمشدش رو پیدا کرده آره درست حدس زدین امام رضا برا همتون دعا می کنم از گمشده ی قلبمون عاجزانه تمنا می کنم که رمان زندگیمون رو نه اون طوری که ما می گیم بلکه به هر صورت که خودش صلاح می دونه ختم به خیر کنه راستی نگفتین گمشدتون کیه فکر کنم گمشده ی شما هم مثل گمشده ی من ............................ \|+\| نوشته شده توسط .... در سه شنبه هشتم آبان 1386 \|


	دعا امروز روز خیلی مهمیه چون قراره من ..................................................................................... ................................................... .................................................................................................. آخر آخرش برام دعا کنین وقتی می خوام براش دعا کنم می گم به حرمت....... به حق.......... آخرش هم می گم نه به خاطر اینکه من می گم بلکه به خاطر............. نمی دونم چرا چند روزیه همه از من می خوان که براشون دعا کنم بهشون می گم درسته دعا تو تغییر سرنوشت تاثیر داره اما نه دعای آدم.......... یه رمانی تو دست هممون هست رو جلد صحافی شدش طلاکوب نوشته شده زندگی، وقتی بازش می کنی میبینی نوشته شده نویسنده :خدا، پایینش سال انتشار رو زده ازل،می ری سراغ اولین صفحه می بینی همش خودتی آره خود خودت یکی داستان زندگیت رو چاپ کرده حتما پیش خودت میگی شخصیت اول.................. همیشه عادتمه وقتی به جای حساس رمان می رسم برم آخرشو بخونم ببینم چی میشه تا خیالم راحت شه الان مدتیه می بینم قسمت حساس رمان زیاد شده دوست دارم آخرشو بخونم ولی مثل اینکه.................. چشم قول می دم همتون رو دعا کنم از نویسنده ی رمان خواهش می کنم نه به خاطر خواننده ای مثل من بلکه به حرمت این رمان به پاکی سرشت همه ی شخصیت های رمان به بزرگی و قدرت نویسنده ی رمان و به عزت و جلال زمان انتشار این رمان ابد این رمان رو برا هممون ختم به خیر بگردان. شما هم برای همه ی شخصیت های اول این رمان که الان نیازمند تمنای شمان ........ . (آنگاه که دوست داری همواره کسی به یادت باشد به یاد من باش که من همیشه به یاد تو ام از طرف بهترین دوستت:خدا) سوره ی بقره آیه ی ۱۵ *************************یادگاری یادتون نره************************ \|+\| نوشته شده توسط .... در سه شنبه یکم آبان 1386 \|


	چشمان تو دروغ مي گويد عرض کنم خدمتتون که این شعر دست دوم شده چون پیش پای شما بود که تن دیوار اتاقم چسبوندم خدا رو چه دیدی شاید شما اولین نفری باشی که به این ...... نظر می دین زمین در شور خویش می لرزد آسمان اشک شوق می ریزد روزها هدیه ی آفتاب را می پوشد بارانی کتان به رنگ حلیم شب ها هدیه ی مهتاب را بر تن می کند پالتوی مخملی سرمه فام با دانه مروارید های نقره ای شب ها همه ی ستارگان بیدارند نه هیچ پر ستاره ای ستاره ی بی ستارگان را نمی ستاند نه هیچ بی ستاره ای چشم به راه دل بیمار صبح هست سالهاست زمینیان در شب مولود خویش ستاره ای برگزیدند سالهاست شیطانیان در سرزمین مسیح به صلیب کشیده شدند مهمانان ناخوانده ی مسیح وصیان اویند همه جا بارانی است راه آسمان خیس و خالی است همه چیز آمیزه ی زلالی و یکرنگی است تنها چشمان توست که دروغ می گوید \|+\| نوشته شده توسط .... در شنبه بیست و هشتم مهر 1386 \|


	انتظار انتظار طلوع وقتي مي خواستي گريه كني مي خواستم چشماتو ببينم آخه رنگ بغض چشماتو هيج جاي اين شهر پيدا نكردم يادته وقتي داشتي گريه مي كردي حتي يه قطره اشك هم نريختي اون موقع چه خودخواه بودم داشتم با لذت و شور نگات مي كردم آخه اون موقع من بچه بودم راستش از اون بالا فقط تو داشتي ما رو مي ديدي از اون موقع تا حالا چشماتو بستي و حتي يك بار هم چشماتو باز نكردي و پايينتو نگاه نكردي اما مي دونستي پايينت چه خبره حق داري باهام حرف نزني آخه من خيلي .............. از وقتي چشماتو بستي : پارسا دلي قلم در دست مست در شعر غروب توست گاه قلم خويش را رو به آسمان مي گيرد در روياي كودكانه ي خويش روي آسمان سياه به رنگ كبود مي كشد زمان را تا سحر مي كشد غروبيان داستان بغض تو گمشده ي همان جنگل تاريكند همه ي فانوس ها را خاموش كرده اند در آسمان خويش حتي ماهي وجود ندارد تا سايه ي خويش را بازيابند آنها حتي سحر تو را حس نمي كنند ساعت هاست از غروب تو مي گذزد و در جنگل جنوبي شهر گمشده اند آنها كه ادعاي مشاهده ي طلوع تو را مي كنند چراغ فانوس غروبيان گمشده ي جنگل را خاموش كرده اند آنان كه ادعاي مشاهده ي طلوع تو را مي كنند غرق در درياي عشق نيستند دريا را غرق حباب خويش كرده اند از بالاي گلدسته هاي طلائي شهر شيطانيان ملبس ساقيان عرش در ظلمت خويش نا شناخته اند گرگ و ميش جنگل هاي پايين دست نيز در تاريكي شب ناشناخته اند تنها كودكان يادگار طلوع تو اند تنها دخترك شيرين زبان شهر راست مي گويد به آسمان مي نگرد دم از والداني مي زند كه به جرم تاريكي شب گمشدگان جنگلي را نديدند اما كيست حرف او را باور كند همه ي شهر باور نمي كنند تنها ستاره اي شيرين زباني اش را باور مي كند مي خندد شايد بعد از بوسيدن دخترك دور از چشمان او مي گريد از بالاي بام ْآسمان آنجا كه تنها شمعي هستي را رهبر است آنجا كه پروانگان غرق در طواف خويش اند شمع در عرش خويش ديگر آرام و قرار ندارد زبانه اي از شعله ي خويش را وقف ظلمت شهر مي كند زير پالتوي مخملي مشكي شهر آنجا كه همه ي فانوس ها خاموش است براي نجات از ظلمت شهر تنها بايد آتش شمع عرش را در دست گرفت تنها راه نجات همين است اي طلوع آسمان سياه و كبود آنجا كه همه خوابند آنجا كه غروبيان مدعيان شيطانيان ملبس ساقي گمشده ي جگل تاريكند دريادلاني با رنگ آسمان طلوع تو را مي خوانند تنها آنها هستند كه بي هراس از سوختن آتش شمع را در دست دارند دريادلان طلوع تواند كه غروبيان را به طلوع تو آشنا مي كنند مدعيان طلوع تو را رسوا مي كنند گمشدگان را پيدا مي كنند گمشدگان را پيدا مي كنند................................................ موعود ومولود جهان خرقه ی تو را پوشیده به انتظار تو نشسته زمین گریان است گریان در نبود تو زمین خشمگین است خشمگین از نیامدنت آسمان تو را صدا می زند زمین بانگ می زند بانگی که خاک نشنود شیطانیان آمده اند پرندگان شیطان سنگ می زنند جهان سنگ باران است جز سرای من سرای من و تو سرای ساقي دست نامحرمان است دست خاک خواهان اهریمنانی که نوادگان شیطان اند زیبارویان مِژده تو را دادند گویا صدای تو را شنیده اند نایبان همدوش و همپای تواند جهان چشم به راه تو به انتظار نهادن عصایت روی قلبش می دانم که می درخشی بدرخش تا زندانیان آزاد شوند ای موعود و مولود جهان 15 رمضان 1384 ساعت 12:50 \|+\| نوشته شده توسط .... در شنبه دهم شهریور 1386 \|


	قلم شكسته آن روز كلبه بوي بغض چوب مي داد آسمان ابري و كبود بود انگار بالاي كبودي آسمان زمينيان به پايكوبي عرش رفته بودند تنها دلي مانده بود با قلم و كاغذ قلم بي جان جان مي گرفت روي كاغذ به رنگ مرواريد مي افشاند كاغذ سرخ و سفيد مي گشت قلم مستانه مي نوشت " آن روز كلبه بوي بغض چوب مي داد" دل عاقل بود و به قلم مي خنديد زمينينان در جشن آسمان روي صندلي عرش خويش مي نشستند آسمان ميزبان همه را مدهوش مي كرد زيبارويان خفته در خاك جان مي گرفتند به پايكوبي آسمان مي رفتند ماهيان شناور در آب به آسمان پرواز مي كردند با زيبا رويان مي رقصيدند تنها دلي مانده بود با قلم و كاغذ قلم مستانه مي نوشت: "آن روز كلبه بوي بغض چوب مي داد" باز هم دل مي خنديد در بالا دست عرش پايكوبان ساقيان در آسمان پر مي زدند به روي عرشيان نقل مي انداختند تنها دلي مانده بود با قلم و كاغذ قلم مستانه نوشت: "انگار بالاي كبودي آسمان زمينيان به پايكوبي عرش رفته بودند دل هنوز مي خنديد د آخر دل هنوز عاقل بود آسمان كبود گريست باد غريد در كلبه ي خالي لرزيد تنها در كلبه دل عاقل بود و ترسيد قلم مستانه مي نوشت: "تنها دلي مانده بود با قلم و كاغذ" دل ترسيد و زير درختي سوي بركه نشست در اين بركه نه غوكي بود كه بخواند نه زيبا رويي بود كه سر از ژآب بر آرد نه دلي بود كه عاشق باشد آسمان غروب كرد و بركه ي آبي را سرخ نمود در بالا دست عرش پايكوبان ماهيان آسمان باز گشتند و شناور در آب به دنبال ماه گشتند زيبا رويان پايكوب به خاك رفتند دل عاقل زيبا روي خفته در خاك را ديد درد مستي قلم را چشيد اين بار گريست از مستي قلم در كوي كاغذ نوشته ها را ندزديد دلي كه سالها "شعر"مي دزديد حال به سرقت زيبيارويي رفته بود كلبه ي بوي عطر ريحان مي داد قلم مست در كوي كاغذ شكست جوهرش روي كاغذ ريخته بود دل فرجام عشق را ديد اين بار نخنديد كاغذ را برداشت ونوشت: قلم شكسته 09/05/1386 \|+\| نوشته شده توسط .... در سه شنبه سی ام مرداد 1386 \|


	داستان مادربزرگ داستان مادربزرگ اون موقع بچه بودم ، شبا كه مي شد مادر بزرگ بالاي سرم مي نشست و شروع مي كرد به قصه گفتن صورتش رو هيچ موقع فراموش نمي كنم وقتي مي خنديد محبت و صفا از چهرش مي باريد. يه شب وقتي موهاي پريشونم روي بالش بود مادر بزرگ چادرش رو روي دستام كشيد وقتي فهميد سردم شده سريع چند تا هيزم تر و خشك رو چاشني آتيش شومينه كرد اتاق تاريك تاريك بود تنها روشنايي اتاق شومينه اي بود كه گوشه ي اتاق روشن بود با شمعي كه داشت تموم مي شد و رو ميز بود ، از پنجره ي اتاق به گنجشك ها نگاه كردم انگار اونا هم منتظر داستان مادربزرگ بودن زمزمه اي از درون من گفت:مادربزرگ امشب قصه نمي گي چشمايي كه معصوميت ازش مي باريد تر شده بود آخه مادربزرگ بغض كرده بود بي اختيار خنديد برعكس صورتش كه داشت گريه مي كرد: اگه دوست دارین داستان مادربزرگ رو بشنوین رو ادامه ی مطلب کلیک کنین ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط .... در سه شنبه سی ام مرداد 1386 \|


	تبعید اختیاری حتما تا به حال اين سوال به ذهنتون اومده كه ما چرا به خاطر سيب و گندمي كه آدم و حوا خوردنو از بهشت اومدن زمين ما رو هم از بهشت روندن: تبعيد اختياري آسمان تكه اي از كمال خويش را در وجودم دميد دستان آغشته به بوسه ي خويش را بر گونه هايم ماليد پنبه اي بر چشمانم كشيد و پرده ي سنگين چشمانم را بركشيد وقتي خورشيد از پشت كوه و ابر دزدكي به معشوقه تبعيد مي نگريست وقتي آسمان هلهله ي تبعيديان را شنيد آن وقت كه يك تبعيدي در گوش من جرم عاشقيش را خواند آن وقت از ته اعماق خويش مي گريستم زمين و زمان از نگين چشمانم خنديدند تنها آسمان با چشمان من گريست به خواب سنگيني فرو رفته بودم خواب روياهاي تلخ فرزندان ارشد آسمان عاليجناب برگه اي در دست جرم و اتهام را مي خواند دادستان اول با جرم خويش خنديد آدم با اتهام خويش گريست خون از دستان عاليجناب چكيد آدم چشم به وكيل خويش مي دوخت دادستان با احترام به آدم مي سوخت باز هم عاليجناب چكشش را به ميز كوبيد باز هم ختم دادگاه اعلام شد باز هم عاليجناب حكم را خواند: دادستان تحقير گشت آدم تبعيد گشت تبعيد به دنيايي تازه جرمش را انكار نكرد تبعيد را پذيرفت در شهر تبعيد خويش تنها سوزاندم و سوختم از سوزاندن خويش شعر گفتم هر بار تاخواستم بنويسم تا قلم را روي كاغذ كشيدم قلم مست از بوي كاغذ مي نوشت من از مستي قلم هر چه مي نوشت به نام خود گفتم خود را شاعر ناميدم حال آنكه قلم مست در كوي كاغذ مي نوشت هر بار شهر تبعيد برايم لذت بخش بود زمان مي ايستاد اگر شهر تبعيد مرا آزرده مي كرد زمان به سرعت مي تپيد عاليجناب هيچ گاه نوازش باد و بوسه ي باران را از من دريغ نكرد اما نه با بوسه ي باران چشم بستم و قدم زدم نه با نوازش باد لبخند زدم و آرام نفس كشيدم اگرچه تبعيد من به اين شهر اجباري بود اما مي دانم روزي با اختيار تبعيد مي شوم روزي دوباره با تبعيدي اين بار اختياري.................. \|+\| نوشته شده توسط .... در دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386 \|


	دریا وقتي سياهي و كبودي شهر را ديدم كه بر سر براق شدن كلبه هاي خويش را مي سوزاندند, وقتي ماه كوچك آسمان شهر را ديدم كه بي تابي آسمان را مي نماياند وقتي از بالا به شهر قرباني سوخته اي نگريستم كه گناهش تاب كبودي و سياهي بود زماني كه مرداب را ديدم كه در آرامش خويش خشك شده بود و با غوكان آشتي نمي كرد . اي درياي بيكران الهي از بالا تنها تو رابه رنگ آبي آسمان ديدم كه سرگرم بازي با ماهيان خويش بودي و با زمان بر سر يكرنگي با ماه بر سر آرامش و با آبشار بر سر خروش نبرد مي كردي و كلبه ي خويش را وقف زيبارويان خفته در شن هاي ساحل كردي و تاب خويش را به عاشقان بيدار در انتظار ساحل دادي تا همچو شهر به گناه تاب عشق خويش بسوزند و زيبايي آسمان را نماياندي تا زيبا رويان مغرور نباشند و ماه ديگر دم از بي تابي آسمان نزند در آن زمان از بالا ي شهر محروق خويش تنها تو را خاموش ديدم اي درياي بيكران الهي , رنگ آبيت را مي خواهم تا سياه و كبود را آبي كبود نمايم و مرداب خشك در آرامش خويش را زنده نمايم و با غوكان آشتي دهم نبرد بر سر يكرنگي آرامش وخروشت را مي خواهم تا سياهيان كلبه هاي خويش را باز سازند و خاموشيت را به شهر محروقم بدهي تا همه ي شهر دريا شود . \|+\| نوشته شده توسط .... در دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386 \|


	از کجا بگویم از کجا بگویم وقتی روی سنگی از ساحل دریا می نشینم با مشاهده ی دریا ی بی کران الهی به یادت می افتم و در آن شب بارانی با چتر های بسته و پاچه های خیس و آغشته به شن به یادت می خوانم: از گجا بگویم از شب عشق من و تو از روز فراغ من و تو از گریه های من و تو از نرمی ساحل دل من و تو از آن زوزه های خشمگین و غران باد از ساحل بي درياي مردم اين شهر از شب شهر قطبي همان شهري كه نگاهش ساحلش خلقش قطبيست در اين شهر همه چيز قطبيست ساحل من وتو در اين شهر بي معني است در اين شهر ساحل پرستان را مجنون مي نويسند قایقی بسته به چوبکی تر شهری که در آن کوچه هایش ساحلیست روستاهایش گلیست سقف هایش کاهیست صندوق هایش خالیست چشمه هایش دائمیست آسمان این شهر نیلیست شفق این شهر سرخآبیست چشمان مردم این شهر به رنگ خاکیست شب های این شهر باراني است پشت چشمه های این شهر آبشاریست آبشاری خروشان چشمه های جوشان بيا تا ساحلمان را سهيم كنيم بيا تا ساحلمان را سهيم كنيم حتي اگر ساحل تو سطلي باشد بيا تا دريايمان را سهيم كنيم بيا تا دريايمان را سهيم كنيم حتي اگر درياي من و تو در اين شهر بركه اي باشد مي گويي ساحل تو پر از خالي است در آن دريايي نيست اگر دريايي است فقط براي غرق كردن است به ياد دارم گنجشك عشقت را كشتي چه ظالمانه با همه ي كودكيت با كندي تيغت با همه ي بي تابيم يادم مي آيد پرنده ي مهرم را كشتي با آن ساحل ظالمانه ات با همه ي دست و پا زدنم درياي ساحل تو بي معنيست غروب درياي تو باور كردني است چه بگويم مرا ببخش تا وجودم را ببخشم كوكدكيم را ببخش تا جوانيم را ببخشم ساحل ظالمانه ام را ببخش تا هستيم را ببخشم گنجشك عشقم را كشتم مي دانم روزي دوباره تو را گنجشك عشقم مي كنم پرنده ي مهرت را كشتم مي دانم روزي دوباره خود را پرنده ي مهرت مي كنم روزي دوباره.............. \|+\| نوشته شده توسط .... در شنبه سیزدهم مرداد 1386 \|


	چشمان آسمان چشمان آسمان آرام و بی سر و صدا وارد شد جوراب را از صورتش برکشید دستی از پیشانی تا چانه اش کشید و بغضش را ترکاند تنها آسمان از پشت نقاب نظاره گر او بود آن شب آسمان جسورتر شده بود ماهش را از پشت آن همه ابر نمایان می کرد ماه نو رمی افشاند پارسا بغضش را می ترکاند انگار آن شب ماه چشمان آسمان شده بود و نور اشک آسمان چشمان آسمان روی حوضچه ساطع شده بود ماهیان مست در نور آسمان تصویر ماه را طواف می کردند پاریسا روی حوضچه نشسته بود و حسادت می کرد راستی پارسا به چه حسادت می کرد طواف ماهیان اشک آسمان چشمان آسمان مستی ماهیان انگار از آسمان نیز خجالت می کشید جوراب را روی صورتش کرد دستی به آب زد و تصویر ماه را از ماهیان برگرفت برداشتی که از این قطعه کردین رو تو چند جمله ی کوتاه بیان کنین انتقادم یادتون نره متشکرم ******************منتظر انتقاداتتون هستم******************** \|+\| نوشته شده توسط .... در چهارشنبه بیست و هفتم تیر 1386 \|


	شهر کودکان تا به حال به دنیای بچه ها فکر کردین،راستی عجب دنیای آرومو بی سروصدایی دارن با هم دیگه چه پاک و بی ریا هستن بدون اینکه هیچ دغدغه ی فکری داشته باشن فکر کنین یه روز خدا بخواد دنیا رو بده دست بچه ها چه اتفاقی می افته : شهر كودكان آسمانش صورتيست آدمهايش عروسكيست خانه هايش پلاستيكيست زندگيش عروسك بازيست بارانش يواشكيست برفهايش پولكيست آسمان وزمينش بازيست زمين چشم مي گذارد و آسمان پنهان مي شود زمين تا ده مي خواند 1-مادر مهربان كودكان 2-شهر كودكان 3-صورت كودكان 4-چشمان كودكان 5- گونه ی كودكان 6- خنده كودكان 7- طینت كودكان 8- زینتت كودكان 9- معصوميت كودكان 10-آرزوي كودكان چشم باز مي كند و آسمان را نمي بيند زمين تا ده شمرده و آسمان آشكار مي شود از فاصله ي 1تا 10 كودكان در خوابند ساعت كودكان صداي گنجشكان است طلوع آسمان لبخند كودكان است مادر هر شب داستان بازي آنروز كودكان را مي نويسد برايشان با لالايي مي خواند گرگ و ميش داستان نقش حذف شده ي بازي كودكان است كودكان قبل نرسيدن كلاغ هميشگي به خانه دست در دستان پر مهر مادر در خوابند باز هم همان لبخند مادران به چشمان معصومانه ي بسته ي كودكان باز هم همان نوازش مادرانه باز هم طلوعي با لبخند كودكان طلوعي دوباره به داستان شب كودكان............. \|+\| نوشته شده توسط .... در چهارشنبه بیست و هفتم تیر 1386 \|


	كابوس طاووس شده اين روزها چيزي كه خيلي فراوون پخش فيلم هاي خصوصي و خانوادگيه اين شعر رو در مورد همين مضمون گفتم اميدوارم كه ازش خوشتون بياد كابوس طاووس باران مي باريد صدايش در گوشم مي پيچيد صداي بغض هاي تركيده ي آسمان خوشا به حال آسمان بغضش را به رخ خاك مي كشيد آسمان رخ آرمان را مي ديد آسمان شهر دیگر ابری نبود سفره ی آسمان جسور شهر آن روز پهن تر از قبل بود پنجره ی بی تاب اتاق مرا به تماشای این صحنه دعوت می کرد از پنجره ی بغض نترکیده ی اتاق شهر نمایان بود ایستگاهی که در آن تنها یک طاووس بود گویا شب قبل برای او یک کابوس بود کابوس رویاهای تلخ راوی تا به حال کابوس نچشیده بود بزرگترین کابوس راوی بر ملا شدن اشعارش بود چشمان آکنده از حسادت طاووس رو به آسمان بود طاووس آن ایستگاه بی هراس از کلاغ های بی ناموس شهر با چشمانی بسته میان باران قدم می زد باران پرهای طاووس را نرم ولطیف می نمود آسمان تازیانه اش را یه صورت طاووس می نواخت صدای زنگ برایم آشنا بود پشت دری رنگ نخورده این بار کلاغی بی ناموس بود با حسی عجیب رویاهی شبه طاووس را برایم بر ملا می کرد کلاغ های بی ناموس شهر رویاهای طاووس را جلوی چشمانش می سوزاندند طاووس فقط می توانست بغض کند بغضی که هیچ گاه نترکید چشمان شفاف طاووس قهقه ی کلاغی بی ناموس اندوه پرستویی ملموس در سفره ی آسمان شهر دیگر چیزی نبود پنجره ی اتاق دیگر بی تاب نبود گویا شبنم روی پنجره او را آرام نمود دنیای من نماد این چند جمله بود ایستگاه بی طاووس رویای تلخ شبه طاووس کلاغ های بی ناموس شبی آکنده ا ز کابوس فروردين 1386 \|+\| نوشته شده توسط .... در یکشنبه ششم خرداد 1386 \|


	شب به ياد ماندني شب به ياد ماندني خوشحالم از اينكه اين شعر رو براي خوندن انتخاب كردين هميشه منتظر نظرات و انتقاداتت سازندتون هستم بالاخره شما هم يه شب به ياد موندني دارين ميتونه اين شب شب تفريح و خوشيتون باشه ميتونه شب آرامشتون باشه شبي كه بعد از مدتها مشكلاتتون حل شده اون شبه كه مثل راوي بغضتون ميتركه و آروم و بي سر وصدا اشك ميريزين،خب به هر حال اگه شعرم ايرادي داشت به بزرگواري خودتون ببخشين. اين هم شب به ياد موندني راوي تقديم به شما بازديد كننده هاي عزيز: راوي آن شب را فراموش نكرد همان شب كه آرمان شعريش را خواند همان شب كه بغض هاي چند ساله اش را تركاند همان شب كه ساقي چشمان از دست رفته اش را بازگرداند موهايي زبر پيشاني چروك چشماني اشكبار گونه هايي تهي لباني عبوس صورتي استخواني آن شب شب راوي بود شب اوج آرزوها شب آشتي با شعر خويش آن شب ساقي راوي را به اوج برد چرخاند رقصاند خنداند برگرداند راستي اوج راوي چه بود ساقي از كجا مي دانست اوج راوي چه بود اگر ساقي تنها روياي راوي بود پس كه او را به اوج برد كه او را چرخاند كه او را رقصاند كه او را خنداند كه او را برگرداند پيشاني راوي اگرچه چروك بود گونه هايش اگرچه تهي بود اما اشك هاي معطر داشت هر قطره اشك راوي بغض هايي را به همراه داشت همان بغض هايي كه سالها دل راوي آنها را به مهماني خود برده بود راوي بي پايان مي گريست به آسمان مي نگريست گفت اي آسمان گونه هايم را از عشق تو پر مي كنم تا صورتم گلگون شود به پيشانيم چفيه مي بندم به قيمت اشكي كه به من دادي موههاي زبرم را فدايت مي كنم مانند مرغاني كه وقتي دور خانه ي تو طواف مي كنند پرهايشان را چه خيس چه خشك فداي طواف تو مي كنند اي آسمان چشمان اشكبارم را ببين اي آسمان فردا معشوق را به مهماني زمين بفرست اي آسمان چگونه تو را وجب كنم هر جا كه مي بينم تو هستي راوي نفهميد آن شب چقدر گريست راوي آن شب را هنوز به ياد دارد آخر ديشب بر سر گل رز باران عشق باريده بود باران عشق آرام به گلبرگ هايش تازيانه مي زد آن صبح گلبرگ هاي او شفاف تر از قبل بود اگر چه گل رز دست باغبانان بسياري را خليده بود اما شبنمي پاك و معطر داشت اگر چه خورشيد نظاره گر خليدن دست باغبانان بود اما آفتاب مهرش را به گلبرگ هايش مي آويخت اگرچه گنجشكان بسياري از خار گل رز آسيب ديده بودند اما آوازشان را از گل رز دريغ نكردند راوي آن شب را فراموش نكرد 12 فروردين 1386 \|+\| نوشته شده توسط .... در یکشنبه ششم خرداد 1386 \|


	باران می آید باران می آید باز تقویم زندگی را گشودم به یاد آوردم خاطره را روزی پاییزی جوانی بارانی به رنگ برگ خشکیده ی درخت ابر های باران بادهای غران برگ های گریزان گرد و خاکی سرگردان در چشمان جوان بی توجه به باد سوزان صدای غار غار کلاغان شهر چشمانم خیره در چشمان او بود چشمان او آینه ی دید او هم اکنون آینه ی جهان بود هر آنچه از جهان می دید در چشمان او بود گرگ بره روباه قوم لوط سیاهی تاریکی کرهی چشمانش تصویری از کل زمین بود صدای غار غار کلاغان شهر رطوبتی که مسکن چشمانش بود تا باران ببارد چشمان جوان شفاف تر از همیشه بود گویا این آخرین مسکن های او بود چشمان آکنده از اشکش صورت استخوانی اش را نرم نمود آینه ی چشمان او آکنده از زندانی های شهر بود زندانبان بی توجه به ضجه های زندانیان گوش به فرمان پاسبان بود صدای غار غار کلاغان شهر زمین بوی باران می داد بوی رحمت دوست صدای شرشر باران بادهای غران سرش رو به آسمان بی هراس از باران چشمان آن جوان آکنده از اشکی سوزان کره ی چشمان او سرشار از آبشار آبشاری از جنس باران مسکن پایانی چشمان او بود کره ی چشمان او پر نورتر از همیشه بوی باران می اد لبانی خندان چشمانی گریان شر شر باران آسمان کبود شهر \|+\| نوشته شده توسط .... در یکشنبه ششم خرداد 1386 \|


	شب شهر من شب شهر من نمي دانم از كي و كجا بود فقط مي دانم بعد از غروب آفتاب و قبل از طلوعش بود آسمان اين شهر را برايم برگزيد زماني كه من وارد اين شهر شدم شب بود اما فانوس هاي شهر همه اش روشن بود نوازش آسمان را به صورتم حس مي كردم نوازش ملايم كه گاه با خشونت زلف هايم را پريشان مي كرد اي آسمان چگونه تو را نكوهش كنم كه چرا مرا وارد اين شهر كردي حال آنكه تو به من شاه كليدي دادي اتاق هاي شهر همه اش خالي و روشن بود من خود اين اتاق را براي خويش برگزيدم من اتاق خويش را تنها براي خواب برگزيدم من اتاق خويش را دوست دارم با همه ي كنج شكستگي هايش من اتاق خويش را دوست دارم با همه ي سكونش همچنان در اتاق خويش در انتظار دمي آرام هستم اي آسمان بگذار فكر كنم اتاق من ساكن نيست اي آسمان بگذار فكر كنم شهر پوياست اي آسمان بگذار فكر كنم هر دم قاصدكي مي آيد قاصدكي كه مرا آرام به زمرد كودكي ببرد و من تار سپيد نازك قاصدك را معتمد دو دست خويش كردم آسمان شهر آكنده از قاصدكهايي است قاصدكهايي كه همه شان معتمد مردم شهري است من باز جا ماندم از همه ي قاصدكها جا ماندم قاصدك من به همه ي قاصدكها ملحق شده و من در سقوطم سقوط دوباره ي من به اين شهر سقوط دوباره ي من به اين اتاق غفلت اي آسمان باز هم بگذار فكر كنم قاصدكي مي آيد حتي اگر شهر مرا مجنون بپندارند اي آسمان چگونه تو را نكوهش كنم حال آنكه خود از آفتاب فراريم دوست دارم اطرافم درختاني بي برگ باشند همه اش پاييزي درست دارم آسمان تارك و ابري باشد دوست دارم گمشده ي جنگلي موحش و سرد باشم تاريك به رنگ شب شهر من تنها روشنايي نور چشمانم باشد آري من خود از آفتاب فراريم نمي دانم تا طلوع چقدر مانده است پلك هايم را روي هم مي گذارم غرق در روياهايي مي شوم باز هم ساقي آرزو ها را مي بينم همدم ديرينه ي من خوشا به حال ساقي از قبل تاكنون بسيار پويا تر شده زينت ساقي ساعت بند طلايي اوست هديه آسمان است برف شادي به سرم مي بارد گويا زمان طلوع نزديك است تا چشم به به عقربه ي نقره اي مي اندازم نورش به چشمانم مي خورد چشمانم را باز مي كنم آه باز تسليم نفس خويش شده ام پنجره ي اتاق را باز مي كنم در شب ظلمت زده ستارگان چه مغرورانه به من چشمك مي زنند همه ي اتاق ها خاموش است مردم شهر در اين شب غفلت زده چاره اي جز خواب از نيم تا خيز ندارند نمي دانم چه زماني است فقط مي دانم طلوع نزديك است خواب غفلت خويش را ادامه مي دهم باد صورتم را نوازش مي كند صدايي آشنا مي شنوم صداي باران بغض آسمان تركيد چه با اقتدار آسمان را مي خواند چه با اقتدار فرستادگانش را مي خواند من هنوز در خوابم چشمانم را باز مي كنم همه جا پايكوبي و جشن است همه شادند اد صورت همه را نوازش مي كند حتي صورت مرا باران به صورت همه بوسه مي زند حتي به صورت من باور نكردني است آفتاب با من سخن مي گويد با همان كسي كه از آفتاب فرار مي كرد لبخندي متين و مهربان مهربان همچو ساقي متين همچو سرو مگر موسيقي باران گوشت را نوازش نكرد مگر صداي پايكوبي مردم اين شهر را نمي شنوي مگر باد صورتت را نوازش نكرد دستان سفيد و نوراني او بردستان سياه و پر چين وچروكم نزديك مي شود بر مي خيزم و وارد اين پايكوبي مي شوم \|+\| نوشته شده توسط .... در یکشنبه ششم خرداد 1386 \|


	ساقي آرزوها ساقی آرزوها شايد تو عالم بچگي به اين فكر كردين كه اگه يه فرشته اي ,پري , چه مي دونم غول چراغ جادويي جلوتون سبز شه و آرزوهاتون رو بخواد بهش چي ميگين"راوي" هم مثل شما تو اين عالم سير كرده و گفته: پلک هایش را روی هم گذاشت غرق در رویاهایی که تصورش آسان نبود در ظلمات آسمان ساقی آرزوهارا دید صورتی نورانی چادری سفید چشمانی معصومانه لبانی خندان گونه هایی شفاف آینه ی چشمان او بر ملاکننده ی طینت تربت زدگان بود طیتی که در تار و پود چشمانش فرو رفته بود زینتی که با انعکاس نورش چشمان راوی را به دعوت طینتش کشانده بود ساقی همچنان می خندید راوی به زمان می نگریست گویا زمان نیز به او لبخند می زد راوی به آسمان سیاه می نگریست آسمان نیز به او می خندید رااوی سرگردان بود ساقی خندان بود آسمان بی آب بود زمان بی تاب بود راستی ساقی به چه می خندید بی آبی آسمان بی تابی زمان راوی سرگردان؟ راوی همه چیز را شکست بی تابی زمان بی آبی آسمان ساقی خندان وجودت را می خواهم صورتت چادرت چشمانت لبانت گونه هایت خنده ات طینتت زینتت ساقی برای اولین بار نخندید زمان برای اولین بار نتپید آسمان برای اولین بار بارید ساقی دست در زینتش کرد دانه های تسبیح ساقی این بار در دستان راوی راوی تسبیح را بویید به آسمان نگریست آسمان می بارید به زمان نگریست زمان دیگر نمی تپید این بار ساقی همه چیز را شکست بارش آسمان تاب زمان راوی سرگردان زینت من در دست توست طینت من طینت توست خنده ی من برای توست گونه هایم گمشده ی توست چشمان من از دست رفته ی توست چادر من در نفس توست تنها صدای بی تابی زمان شنیده میشد ساقی آرزوها این بار نردبانی برافراشت ندبانی بلند تر بلندای حایل ساقی و راوی مبدا این نردبان راوی بود مقصد این نردبان........ صورت من از مبدا بالاتر است اما از مقصد پایین تر است راوی به زمان نگریست ای زمان تو را می خواهم با همه ی بی تابیت دوست دارم مانند زمان بی تاب باشم با این نردبان به آسمان بیمار باشم زندگی را می خواهم برای عبور عبور از راهی باریک آسمانی تاریک درختانی مغرور با همه ی بی برگیشان من سوار بر مرکب زندگی سرم آرمیده به همان شیشه همان شیشه که درختان با همه ی بی برگیشان صورتشان را به رخ خاک می کشانند چشمانم نگریسته به خیابانی پرپیچ ای آسمان تو را نیز می خواهم با همه ی بی آبیت ای آسمان بی آبیت را ای زمان بی تابیت را به قیمت صورت از دست رفته ام گونه ی گمشده ام و چادر نفسانیم می خواهم راوی می گریست ساقی همچنان می خندید زمان می تپید آسمان نمی بارید 9فروردین 1386 \|+\| نوشته شده توسط .... در سه شنبه یکم خرداد 1386 \|